Flamenko,
Güney İspanya'nın Endülüs bölgesine özgü ama bu bölgeyle sınırlı
kalmamış bir müzik ve dans türüdür. 14.yy. sonrasında çingenelerin,
Arapların, Yahudilerin ve toplumdışı bırakılmış Hristiyanların
toplumun dış çevresinde kaynaşması sonucu meydana gelmiştir.
Her ne kadar flamenko Endülüs bölgesine özgü olsa da sadece
bu bölgeye veya İspanya'ya ait değildir. Flamenko flamenkocularındır.
Dünyanın her yerinden gönül verenlere, flamenko için içten
olarak bir şey yapanlara aittir.
Halkların problemleri vardır. Kendilerini bir şekilde ifade
etmek isterler. Bunu da müzik ve dans yoluyla yaparlar. Yıllarca
zulüm gören, yoksulluk çeken, ezilen, toplumsal sorun ve güvenilmez
olarak nitelendirilen, bütün tarihleri boyunca mal mülk edinemeyen,
adi işlerde, tarım yada maden ocaklarında çalıştırılan çingeneler
hırs, şefkat, özgürlük ruhu, isyan, sosyal kalıplaşmanın olmaması
gibi etkenlerle flamenko'yu oluşturdu. Acılarını, mutsuzluklarını
flamenko ile ifade ettiler. Flamenko'daki sert duruşlar, ifadeler
hep bunların sonucudur.
|
|
Bizler
belki de, asırlardır süregelen bu gizemli müzik ve dansın
içinde barındırdığı hüznün güzelliğine, içinde bulunduğu hüznü
terk etmek istemeyen insanların halini anlatan ve flamenko
sanatına ilham veren bu ruhani güç'e (İspanyolca'daki karşılığı
duende'dir) kapılıyoruz ve flamenko sanatından bu kadar çok
etkileniyoruzdur.
Flamenko'nun özü şarkıdır. Çoğunlukla gitar ve doğaçlama dans
şarkıya eşlik eder.
3 sınıf flamenko vardır. En ağır başlısı "cante grande"
(büyük şarkı) adıyla anılan ve ölüm, keder ve din konularını
işleyen "cante jondo" dur (derin şarkı)
Ara sınıfta "cante intermedio" (orta şarkı) bulunmaktadır.
Gene dokunaklı ama daha az ağırbaşlı ve çoğunlukla doğu müziğinden
esintiler taşıyan flamenko'lar yer alır.
En hafif tarz olan "cante chico" (küçük şarkı) konuları
ise aşk, kırsal yaşam ve eğlencedir. Her tarzın kendine özgü
bir ritmi ve akor yapısı bulunmaktadır. Vurgu ve duygusal
içerik farklarıyla da birbirlerinden ayrılmaktadır.
|
